سازمان بین المللی مهاجرت اعلام کرد که دست کم ۵۰ شهروند سودانی در سانحه غرق کشتی در آب های ساحلی لیبی جانشان را از دست دادند. این سازمان از ادامه مرگ و مفقود شدن مهاجران در دریای مدیترانه خبر داد و خواهان واکنش بین المللی شد.
در یک سانحه غرق کشتی در برابر ساحل لیبی دست کم ۵۰ پناهجوی سودانی جانشان را از دست دادند. به گزارش سازمان بین المللی مهاجرت (آی او ام) در روز چهارشنبه، در این سانحه که در نزدیکی شهر طبرق در شرق لیبی رخ داد، ۲۴ تن نجات داده شدند. براساس معلومات ارائه شده این سانحه روز یکشنبه رخ داده است.
«آی او ام» اعلام کرد: «این سانحه غم انگیز زمانی رخ داد که یک قایق بادی با ۷۵ سرنشین سودانی دچار حریق شد و دست کم ۵۰ تن جانشان را از دست دادند». «آی او ام» تا به حال نگفته است که آیا زنان و کودکان نیز در میان قربانیان بوده اند یا نه.
«آی او ام» در شبکه اجتماعی «ایکس» خواهان «واکنش سریع شد تا به این تراژیدی ها در بحر پایان داده شود». گفته می شود که این قایق سفرش را از طبرق در شرق لیبی آغاز کرده و به مقصد یونان در حرکت بود. این سازمان در ادامه اعلام کرد که ۲۴ فرد بازمانده «کمک های عاجل فوری» دریافت می کنند و افزود که برخی از آن ها به تاسیسات با امکانات تخصص انتقال داده شده اند.
در سال روان چند صد تن در حین تلاش برای عبور از دریای مدیترانه جان باختند. به گزارش «آی او ام» در دوره زمانی ۱ جنوری تا ۱۳ سپتامبر ۴۵۶ تن در این مسیر جان باخته و ۴۲۰ تن مفقود شده اند. افزون براین از آغاز سال روان ۱۷ هزار و ۴۰۲ مهاجر رهگیری شده و به لیبیا بازگردانده شدند که ۱۵۱۶ زن و ۵۸۶ کودک در بین آن ها هستند.
در ماه گذشته سه خواهر که سعی داشتند از جنگ در سودان فرار کنند در حین تلاش برای رسیدن به اروپا جان باختند. در ماه گذشته غرق دو قایق در نزدیکی جزیره ایتالیایی لمپه دوزا ۲۷ کشته به جای گذاشت. این مهاجران نیز سفرشان را از سواحل ایتالیا آغاز کرده بودند. در ماه ژوئن نیز دو قایق در برابر سواحل ایتالیا غرق شد و دست کم ۶۰ کشته یا مفقود به جای گذاشت.
بخش مرکزی بحیره مدیترانه یکی از خطرناک ترین راه های فرار در سراسر جهان به شمار می آید.
لیبی یکی از مهمترین کشورهای ترانزیت برای مهاجران از کشورهای افریقایی در جنوب صحرای بزرگ افریقا است که می خواهند از جنگ و فقر در کشورهای شان به اروپا فرار کنند.
در طول زمان ده ها هزار تن به لیبیا آمده اند و بسیاری از آن ها پس از به پایان رسیدن اندوخته های شان آن جا گیرماندند. براساس داده های «آی او ام» از فبروری سال ۲۰۲۵ حدود ۸۶۷ هزار مهاجر از ۴۴ ملیت مختلف در لیبی زندگی می کردند که شمار آن ها شاید در این بین از یک میلیون تن گذشته باشد.
در این میان گمان می رود که فقط در سال ۲۰۲۴ حدود ۲ هزار و ۴۵۰ مهاجر و پناهجو در مسیر بحیره مدیترانه جان باخته و یا مفقود شده باشند.
در مقایسه با سال جاری این ارقام به صورت قابل توجهی کاهش یافته است. اما بحیره مدیترانه هنوز هم یکی از خطرناک ترین مسیرهای مهاجرت در سراسر جهان به شمار می آید.
لیبی که در شمال افریقا قرار دارد حدود ۳۰۰ کیلومتر از سواحل ایتالیا و حدود ۵۰۰ کیلومتر از سواحل یونان فاصله دارد.
از زمان سقوط معمر القذافی، حکمران سابق لیبی در سال ۲۰۱۱ بی ثباتی بر این کشور حاکم است و لیبی به یکی از مهمترین کانون های فعالیت باندهای قاچاقبران در افریقا تبدیل شده است.
حمایت مالی اروپا از لیبیا برای کاهش مهاجران چه تاثیراتی به جای گذاشته است؟
اتحادیه اروپا و برخی کشورهای عضو مانند ایتالیا و یونان به تعمیق روابط شان با لیبیا ادامه می دهند و برای کاهش شمار مهاجرانی که خود را به سواحل شان می رسانند، مشوق های مالی، دوره های آموزشی و تجهیزات ارائه می کنند.
برخی از نمایندگان حکومت های اروپایی ادعا می کنند که این اقدامات جان مردم را نجات می دهد. در حالی که برخی دیگر براین عقیده اند که به این وسیله فقط سفر مهاجران خطرناک تر می شود و قاچاقبران ناچار می شوند برای فرار از دست ماموران به صورت فزاینده ای از مسیرها و تاکتیک های خطرناک تر استفاده کنند.
در عین حال به نظر می آید که گارد ساحلی لیبیا به صورت فزاینده ای اقدامات افراطی تری را در پیش می گیرد: در اواخر اگست سازمان بشردوستانه نجات مهاجران از دریای «اس او اس مدیترانه» گزارش داد که ماموران لیبیایی به روی کشتی نجات آن ها در آب های بین المللی آتش گشودند و ظاهرا می خواستند از عملیات جستجو و نجات جلوگیری کنند. افرادی که بدون اسناد قانونی توسط گارد ساحلی لیبیا رهگیری و یا بازداشت شده اند معمولا به مراکز بازداشتی برده می شوند که به گفته گروه های حامی حقوق بشر شرایط در آن جا غیرانسانی است و مهاجران در معرض خشونت های گسترده قرار می گیرند. چندین سازمان وابسته به ملل متحد نیز نمونه های متعدد سواستفاده سیستمایتک از مهاجران و پناهجویان در لیبیا به شمول گزارش های شکنجه، باج گیری، سواستفاده جنسی و اعدام های فراقانونی را مستند کرده اند.
